ശിന്നയ്യക്ക്

അവസാനിക്കാത്ത ചിലതുണ്ട് .. 

ഉറക്കം തരാതെ കൂടെ പോരുന്നവ ,

മരിക്കാത്ത ,

വിട്ടു പോകാത്ത

വലിയ മുറിവുകൾ.  

അവയ്ക്ക് ചുറ്റും എത്ര പൂക്കൾ വിതറിയാലും ,

എത്ര സുഗന്ധം പൂശിയാലും 

അത് നമ്മെ ദഹിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും.. 

ഇടനെഞ്ചിലെ ആ അഗ്നി പർവ്വതം

പതിയെ പതിയെ ജീവിതം കാർന്നു തിന്നുകയാവാം ... 

ഒരു പൊട്ടിത്തെറിക്കായി കാത്തിരിക്കയാവാം...

പൂക്കളെ നിങ്ങൾ ഇവന്റെ മേൽ വസന്തം ചൊരിയുക.. 

ഉള്ളിലെ വ്രണങ്ങളെ സുഗന്ധത്താൽ മറയ്ക്കുക..

 പിന്നെയും ചിരിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുക.. 

പൊറുക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുക..
മറക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുക.